معرفی بازى هاى محلی استان فارس

آکاایران: معرفی بازى هاى محلی استان فارس

آکاایران: بازی های محلی استان فارس بسیار زیاد است ولی ما برخی از پرهیجان ترین و سرگرم کننده ترین بازی های محلی این استان را در اینجا به شما معرفی خواهیم کرد.

 پشتک وارونه، پله پله، پله فرنگی، تاپ تاپو، تپ تپوک، تخم مرغ بازی، ترکه بازی، تُرنابازی، تنگ بازی، توپه میان، تیرمایه، تیر وقلعه، جفتک چارکوش، جو به جو، چارقاب، چرخوک، چش چشوک، چلک مسه، چوپاسواری، چوق لیکی، حلال و حرام، حموم شا، مورچه داره، خاله رورو، خشّه، خواستگار بازی، داربازی، دستم راست، دست بجنبانک، دکّه بازی، دوازده دوز، زنجیر پاره کن، زیر کالای، آردجو خراسان، آزنگه شیر، آس بازی، آسمون چه رنگه، آسیو، آگرگه، آلادینگو، اتل متل توتوله، اسب چوقی، اسب چه رنگه، استخوان مهتاب، الخترک، الک دولک، انگوربازی، اول خداى شنبه، این گل چه گل است، بادخوردن، بازى با دستمال، بازى محلی، باغ باغوک، برو وبیا، بشکن بشکنه، بگیر بى بالو، بندپا، بندک سرگو، بنددو، به کَس کَسونش نمى دم،سردار سنگ، سک سکنا، سکل مهتاب، سنگ پراندن، سه قاب، شاه داد و بیداد، شش خانه بازی، شنبه یکشنبه، شیرگنده، شیرم دود، شیر و خط، طاق یا جفت، طناب بازی، طناب باز، عامله آت زو، عروسک بازی، عمو زنجیرباف، عمو یادگار، قدش، قلاغ جیرجیر، قنطَره قنطَر، قوطور، کپروشک، کپ کپ، کرکوکی، کشتى دست به بغل، کلاغ فر، کله روانک، کوش، گالبازی، گردوبازی، گرگم به هوا، گرمس، گل ازتوته، گله بازی، گُله گود، گوبازی، گوسریچ، گو وچفته، لپرى فرنگی، لیس، لى لى حوضک، مدرسه بازی، مس توپه، منو تو شریک، نون بیار کباب ببر، واگو، هشتک به قلمپک، هفت سنگ بازی، هندوانه بازی، یه پام شله و …

معرفی بازى هاى محلی استان فارس

بازی محلی آزنگه شیر (شیراز )

به قید قرعه یکى از بازیکنان انتخاب مى شود. او خم مى شود و به دیوار تکیه مى کند و به اصطلاح شیر مى شود. سایر بازیکنان هرکدام خود را عضوى از شیر دانسته با خواندن این ترانه: ‘آزنگه شیر، بشین بشین، بالا بشین که سرِ شیر اومد، رسید.’ بر دوش او مى جهند. به همین ترتیب بازى ادامه پیدا مى کند تا آنکه بازیکنى به خطا نام عضوى از شیر را که قبلاً کس دیگرى انتخاب کرده بوده ببرد یا نتواند بر دوش شیر سوار شود یا در گفتار خود دچار لکنت شود .

معرفی بازى هاى محلی استان فارس

بازی محلی اتل متل توتوله (کازرون )

یک نفر استاد مى شود و بقیه ٔ بازیکنان در یک ردیف کنار هم مى نشینند و پاهاى خود را دراز مى کنند. استاد ترانه اى مى خواند و با دست روى پاى بازیکنان مى زند، آخرین کلمه به پاى هرکس افتاد، آن بازیکن باید پاى خود را جمع کند. این بازى این قدر ادامه پیدا مى کند که تنها یک پا باقى بماند. صاحب این پا بازنده است. او چشم مى گذارد و استاد انگشت خود را به شکل سیخ یا سه پایه برپشت او مى گذارد و با خواندن شعرى از او مى پرسد که آنچه بر پشت او است سیخ است یا سه پایه. اگر او درست جواب بدهد بلند مى شود وگرنه سئوال و جواب ادامه پیدا مى کند. غیر از ترانه ٔ متداول اتل متل توتوله ترانه ٔ دیگرى نیز خوانده مى شود که به قرار زیر است: اتل متل، طوطى متل، تو تیشه بردار موتبر، بریم به جنگ کانظر … کانظر هى کرد هو کرد، گله شاه رم کرد . سى و سه تاش گم کرد … به حق شاه مردان یک پاى خود برگردان .

بازی محلی انگوربازى (آباده )

دو نفر بازیکن خوشه انگورى را برمى دارند و پس از توافق روى میزان برد و باخت و نفرى که باید بازى را آغاز کند، کار را شروع مى کنند. نفر اول حبه اى مى چیند و مى خورد و نفر دوم نیز به همین ترتیب تا آخرین حبه به هرکس بى افتد آن بازیکن بازنده است. در این بازى معمولاً برد و باخت بر سر پول انگور و خوردن آن است .

بازی محلی بندک سرگو (شیراز – کازرون )

بازیکنان دو گروه می شوند. افراد یک گروه دست ها را روى شانه هاى هم مى گذارند و دایره مى زنند. دو نفر از افراد همین گروه دو سر طنابى را گرفته دور آنها حلقه مى زنند تا از آنها محافظت کنند و دائماً طناب را تکان مى دهند. افراد گروه دیگر باید سعى کنند خیز برداشته و بى آنکه طناب به آنها اصابت کند روى دوش بازیکنان داخل حلقه بپرند. اگر موفق شوند، تا آخر آن دور بازى سوار هستند ولى اگر طناب به کسى اصابت کرد او باید جاى خود را به یارى که درون حلقه بوده عوض کند .

بازی محلی جو به جو (ابرقو )

یک نفر که بزرگ تر است و بهتر مى تواند بازى را اداره کند استاد مى شود. بچه ها به صورت دایره دور هم مى نشینند و استاد مى خواند: ‘جو به چو هرکه نیایه سر جُو على هُپ’ وقتى استاد کلمه ٔ هپ را مى گوید، دهانش را یاد مى کند و محکم روى آن مى زند و دهانش را مى بندد. سایرین هم باید همین کار را بکنند. اگر کسى نتواند خودش را نگه دارد و بخندد، سوخته است. او را در وسط مى خوابانند و مى زنند یا اذیت مى کنند تا زمانى که استاد بگوید که بلند شود. بازى به همین ترتیب ادامه پیدا مى کند و کسى که تا آخر نسوخته باقى مانده برنده است .

بازی محلی حموم ما مورچه داره (hamume ma: murche dare) ( آباده )

بازیکنان دایره مى زنند و دست همدیگر را مى گیرند و گروهى مى خوانند: ‘حموم ما مورچه داره، دور و برش غنچه داره، بشین و خیز خنده داره.’ و در موقع گفتن ‘بشین و وخیز’ باید بنشینند و بلند شوند. اگر کسى این کار را به موقع انجام ندهد سوخته است و از بازى کنار گذاشته مى شود گاهى هم براى شیرین تر شدن بازى به جاى آنکه اول بگویند ‘بشین و وخیز’ ، مى گویند ‘وخیز و بشین’ که بازیکنان را به اشتباه بى اندازند .

بازی محلی داربازى (لارستان )

آتشى مى افروزند و به دور آن حرکاتى شبیه رقص انجام مى دهند و با چوب به همدیگر حمله مى کنند و در برابر ضربات چوب دیگران از خود دفاع مى کنند .

بازی محلی سک سکنا (ممسنى )

هر بازیکن براى خود تعدادى چوب نوک تیز دارد. نفر اول یکى از چوب هاى خود را بر زمین مى زند. نفر بعدى باید طورى چوب خود را در کنار چوب نفر اول بزند که چوب او را بى اندازد، بى آنکه چوب خودش بى افتد. اگر نتواند موفق شود، مى بازد. به این بازى در شهر کازرون تنگسه مى گویند .

بازی محلی شنبه یک شنبه (شیراز )

اگر گروهى انجام شود، بازیکنان به نوبت توپى را به دیوار زده و مى گیرند و شعرى را مى خوانند که ابتداى آن با شمارش روزهاى هفته آغاز مى شود و پس از آن بازیکن مى خواند :

‘ رفتم به باغی، دیدم کلاغی، سرش بریده، خونش چکیده، ننه اش مى گه واى وای ‘ .

پس از پایان هر دور، بازى به نفر دیگرى واگذار مى شود .

بازی محلی طاق یا جفت (آباده )

یکى از بازیکنان سکه یا سنگ ریزه را توى مشت خود نگه مى دارد و دست هاى خود را به پشت سر مى برد و سپس آنها را مقابل بازیکنان دیگر نگه مى دارد و مى پرسد: طاق یا جفت؟ بازیکن مقابل باید حدس بزند که آنچه در مشت بازیکن است فرد است یا زوج. اگر حدس او درست بود برنده است. برد و باخت در این بازى معمولاً بر سر پول صورت مى گیرد .

بازی محلی عمو زنجیرباف (کازرون )

بازیکنان دست یکدیگر را مى گیرند و زنجیرى درست مى کنند. یک نفر از میان آنها استاد شده و از آنها سئوالاتى مى کند و همگى با گفتن ‘بعله’ به او جواب مى دهند و هربار با تقلید صداى حیوانى از زیر دست هاى زنجیر شده ٔ یکدیگر رد مى شوند تا جائى که همه ٔ دست ها قفل شود. آن گاه زنجیر را آن قدر مى کشند تا از جائى پاره شود .

بازی محلی گل از توته (نى ریز )

بازیکنان به دو گروه مساوى تقسیم مى شوند و قرعه مى کشند تا گروه مدافع و مهاجم تعیین شود. گروه مهاجم در زمین بالائى و گروه مدافع در زمین پائینى مستقر مى شوند. گروهى که در بالا هستند به نوبت توپ را با چوبدستى به طرف زمین پائین پرتاب مى کنند و به محض پرتاب توپ، تا فاصله ٔ سى مترى مى دوند و دوباره به نقط شروع برمى گردند. اگر در این فاصله گروه پائین توپ را در هوا بگیرد جاى دو گروه عوض مى شود. اما اگر نتوانستند آن را در هوا بگیرند، پس از اصابت به زمین توپ را گرفته و با آن سعى مى کنند بازیکن حریف را که در حال دویدن است بزنند که اگر موفق شوند بازهم جاى دو گروه عوض مى شود. ضمناً این بازى زمان دارد و هرگاه در طول زمان تعیین شده گروه پائین نتواند با یکى از دو روش یادشده موفق شود، خود به خود پس از گذشت زمان تعیین شده جاها تغییر مى کند .

تهیه و تنظیم : مجله تالاب

.

منبع :

گردآوری توسط بخش بازیهای محلی،بازی های بومی سایت آکا
پربازدیدها
تبلیغات